Jeden z parkingów w Parku Narodowym Þingvellir różni się od pozostałych. Zamiast osobówek, zajmują go busy wypożyczalni sprzętu nurkowego, który schnie na około na wszelkich możliwych barierkach okalających asfaltowy plac. Podczas gdy w jednej furgonetce podpisywane są ekstremalne zgody formalne, w innej, za plastikową zasłonką, przebierają się ci, którzy już za chwilę zanurzą się z słynnej szczelinie tektonicznej.
Złoty Krąg
Jeśli nie zdążyliście się jeszcze zastanowić, dlaczego Złoty Krąg, podbijający listy turystycznych przebojów na Islandii, zyskał tak szlachetne imię, nic straconego. Z ofertą zadośćuczynienia przychodzi Wodospad Gullfoss stanowiący jedną z atrakcji na tej bodaj najsłynniejszej islandzkiej trasie turystycznej. To od jego nazwy, tłumaczonej jako Złoty Wodospad, bierze swój początek cały złotokręgowy marketing.
Halo, halo! Czy są tu jeszcze tacy, którzy uchowali się przed topową islandzką ciekawostką obwieszczającą wszem wobec, że polski gejzer, angielski geyser, hiszpański géiser, szwedzki gejser czy nawet uzbecki geyzer i litewski geizeris zawdzięczają swoje brzmienie najsłynniejszemu gejzerowi na Islandii określanemu właśnie imieniem Geysir? Doprawdy trudno na międzynarodowej palecie językowej znaleźć jakiś wyrazisty odchył od tej normy. Wycieczki uwzględniające w swym planie obszar geotermalny w Dolinie Haukadalur zyskały więc status kultowych turystycznych pielgrzymek do korzeni i to nie tylko samego nazewnictwa gejzerowego, lecz do zjawiska samego w sobie.
Co łączy ryft oceaniczny z ustrojem demokratycznym? Odpowiedź na to pytanie, niebędące wbrew pozorom wybitnie kanciastym klickbeitem, znajduje się w Parku Narodowym Þingvellir, jednej z atrakcji islandzkiego Złotego Kręgu, która niezbędne do zaistnienia w turystycznej świadomości pieczątki popularności zebrała już w przedbiegach.